Browse our Arts and Humanities Journals

Discover the Latest Journals in the Field of Arts and Humanities

Arts and Humanities journals’ primary focus is on presenting theoretical and empirical research in these respective fields. The main goal is to encourage educational research and connect academia to the scientific community. Researchers and scholars need to share their research findings with others to help better understand and act on the ongoing social changes in the field. The Arts and Humanities journals aim to provide a platform for everyone who shares a common interest in these fields and to group all the latest field findings in one place.

Arts and Humanities

You are looking at 191 - 200 of 9,288 items for

  • Refine by Access: All Content x
Clear All

Abstract

Fair trial is the cornerstone of all judicial proceedings and a fundamental right guaranteeing, among other things, the right to interpreting to those who do not understand and speak the language of the court. With the outbreak of the COVID pandemic, courts around the world struggled to continue adjudication, turning to the solution of remote hearings and hybrid interpreting to comply with requirements of both health policy and the right to linguistic presence in judicial proceedings. This paper describes the solutions applied in domestic, international and EU courts, shedding light on the shortcomings of remote hearings and their possible detrimental effects on interpreting and fair trial.

Open access

Abstract

Translational language has been reported to have unique characteristics, or translation universals, as compared to native non-translational production. One of the most widely studied features is simplification, i.e., translated texts tend to be less complex than non-translational texts. This study tested this hypothesis by comparing the translated and creative writing texts produced by a single author, Robert van Gulik, on the same topic (Judge Dee's detective adventures). Our well-controlled comparisons showed that the translated text was lexically less diverse, but syntactically more complex and generally less readable. The cognitive load of translation and the source text constrained the amount of vocabulary used in the translation compared with free writings. On the other hand, longer and more complex sentences reflected the translator's efforts to state the information in a more explicit form when conveying the ancient Chinese detective stories to the Western world. Our research, thus, offers some insights into the investigation of the simplification hypothesis and the relation between translation and writing.

Restricted access

Abstract

Allocation and management of working memory resources are crucial for successful interpreting. A number of studies have found clear indications that simultaneous interpreters have larger working memory capacity, at least in some areas, than other bilinguals. To date, no studies have focused on the working memory of dialogue interpreters. The study reported in this paper investigated the main differences and similarities in working memory between experienced and inexperienced dialogue interpreters when it comes to central executive functions. We also compared experienced dialogue interpreters to experienced simultaneous conference interpreters. Fifteen dialogue interpreters with two working languages, Swedish and either French, Polish or Spanish, participated in the following working memory tests: tests for updating (2-back), inhibition (arrow flanker), attention-sharing, storage and processing (Barrouillet, letter span, matrix span, operation span). We found no significant differences between the experienced and inexperienced dialogue interpreters, and there were significant differences between the experienced dialogue interpreters and a comparison group of experienced simultaneous conference interpreters (n = 28). Although the number of participants is small, the study may serve as a baseline for future work on the cognition of dialogue interpreting.

Open access
Across Languages and Cultures
Authors:
Károly Polcz
,
Szvetlana Hamsovszki
,
Erika Huszár
,
Emőke Jámbor
,
Nóra Szigetváry
, and
Marianna Válóczi

Abstract

Online terminological glossaries may play a key role in translating and disseminating terms in multiple languages, especially in those highly specialized domains where no other terminological sources are available. The influence of English as a lingua franca is undeniable in the process of shaping target language terminologies. The purpose of this paper is to explore types of secondary term formation and the related translation procedures as reflected in specialized online glossaries in the domain of start-up companies to find out whether they are universal or language-specific. The study investigates 28 online glossaries in five languages with a total of 1,566 terms. It is hypothesised that contact-based term formation with a considerable influence of English is significantly more frequent than interpretative term formation with little or no such influence. It is also proposed that among the translation procedures transference is of the highest occurrence. According to the third hypothesis, languages differ in their preference for various translation procedures. Statistical tests have confirmed all three hypotheses. In addition, our findings also shed light on the lexical gaps in the target languages under investigation.

Open access

Paradoksy pamiętania

O wybranych zagadnieniach postpamięci w wierszach Piotra Macierzyńskiego

Paradoxes of Remembering

About Some Crucial Issues in Piotr Macierzyński’s Holocaust Poetry
Studia Slavica
Author:
Ilka Papp-Zakor

Literatura postpamięci jest przede wszystkim gatunkiem narracji literackiej, skupiającym się na traumie Holokaustu z perspektywy drugiego, trzeciego, a nawet czwartego pokolenia po II wojnie światowej. Opiera się zazwyczaj na dokumentach historycznych (zarówno pisanych, jak i wizualnych, na przykład zdjęciach i rysunkach) oraz historiach rodzinnych. Z tego powodu typową dla literatury postpamięci cechą jest analiza jej związku z tradycją literacką i kulturalną (a konkretnie: jak doświadczenie Holokaustu funkcjonuje w kulturze, jak jest pamiętane, intepretowane i wykorzystywane), jak również podejmowanie refleksji nad polityką pamięci i sposobami pamiętania, przy jednoczesnym ich kwestionowaniu.

Niejednokrotnie jest to gatunek wysoce osobisty, w którym zacierają się granice między rolą autora i narratora / podmiotu mówiącego. Literatura postpamięci obfituje w elementy eseistyczne, służące do prowadzenia rozważań na temat wykorzystywanych przez nią narzędzi, jej własnych możliwości oraz raison d’être (lub jego braku). Autorzy postpamięciowi wydają się jednak wierzyć, zgodnie z tezą Imre Kertésza, że po Auschwitz nie można nie pisać o Auschwitz.

Wiersze współczesnego polskiego poety Piotra Macierzyńskiego wydają się przyglądać historii rozumianej jako pewne konkretne wydarzenia, ale w utworach tych padają również pytania o miejsce tych wydarzeń w literaturze. Ta dwoistość historii może z łatwością prowadzić do paradoksów, takich jak niemożliwość zrozumienia przeciwstawiona konieczności rozumienia czy też upływ historycznego (czyli – linearnego) czasu skontrastowany z uporczywym trwaniem (odziedziczonych traum). Podejście to ma też na celu przyjrzenie się paradoksowi wynikającemu z faktu, że w związku z dehumanizującą logiką obozów koncentracyjnych, ocalali z nich ludzie „stracili swą niewinność”, byli zmuszeni jeżeli nawet nie do stania się wspólnikami zbrodniarzy, to przynajmniej do przyjęcia roli gapiów, którzy w sposób pośredni ciągnęli korzyści ze śmierci współwięźniów. Najjaskrawszym bodajże przykładem osób należących do tej ostatniej grupy byli członkowie Sonderkommando, którym pozwalano żyć jedynie tak długo, jak długo musieli pomagać przy zagazowywaniu kolejnych transportów, ale którzy mimo bycia ofiarami czuli się winni, ponieważ stali się częścią nazistowskiej „maszyny do zabijania”.

Poezja Macierzyńskiego koncentruje się na różnych kulturowych (religijnych i świeckich) toposach zwyczajowo pojawiających się w opisach Holokaustu i kontrastuje je ze sobą, tworząc w ten sposób opozycje prowadzące do paradoksów (i tak w jednym z utworów Auschwitz jest porównywane do Egiptu, kraju niewoli, z którego Żydzi uciekli, ale i do Ogrodu Eden, z którego człowiek został wygnany, i do którego pragnie wrócić). Paradoksy te są z kolei źródłem logicznych i symbolicznych pułapek, ilustrujących bezwyjściową naturę traum historycznych.

W niniejszym artykule podejmuję próbę przyjrzenia się kilku opozycjom tego typu. Pragnę również pokazać, że opozycje te funkcjonują na różnych poziomach tekstu i mogą przyjmować różne znaczenia, co przyczynia się do złożoności obrazu, z którym mamy do czynienia za każdym razem, gdy wymawiamy słowo „Holokaust”.

Open access

Фразеология в дискурсе языковой личности (на материале рассказов Н. А. Тэффи)

Phraseology in the Discourse of a Linguistic Personality (Based on N. Teffi’s Short Stories)

Studia Slavica
Author:
Ольга Начарова

В статье рассматривается фразеология в рассказах Н. А. Тэффи как составляющая системы и дис-курса языковой личности литературного персонажа. В качестве материала были избраны рассказы «Сильна, как смерть», «Пасхальное дитя» и «Причины и следствия», принадлежащие разным пери-одам творчества писательницы. Целью исследования стало выявление основных стратегий Тэффи в оформлении словесной продукции, а также определение функций фразеологических оборотов в зависимости от возможных намерений и типа нарекающего субъекта.

Анализ проводится в соответствии с распределением фразеологизмов по композиционно- речевым структурам выбранных текстов. В каждом из рассмотренных рассказов Тэффи исполь-зует неповторяющийся набор стратегий. Тексты с доминированием авторского монологического слова проявляют тенденцию к растворению автора в сознании персонажа, или же к представлению «лика» повествователя, его временной маски. Фразеологизмы в таком случае реализуют двойной набор стратегий, ориентированный как на поверхностного, так и на глубинного отправителя.

Была обнаружена следующая корреляция: чем ближе рассказ фельетонной эстетике, тем большее внимание уделяется оживлению внутренней формы фразеологизма, материализации лежащей в его основе метафоры. Отказ от публицистичности ознаменовался для Тэффи переходом к более тонкой языковой игре: наглядность и выпуклость образа сменились обыгрыванием в первую очередь грам-матических смыслов. Как показано в работе, данная стратегия используется в рассказе «Сильна, как смерть», где авторская задумка поддерживается аспектуальной модификацией идиомы терять голову.

Было показано, что в дискурсе языковой личности повествователя и персонажа фразеологизмы решают неодинаковые задачи. Реализуя интенции глубинного отправителя, фразеологизмы могут актуализировать прецедентные тексты, вводить новый тип дискурса, организовывать концепто-сферу и архитектонику рассказа. В связи с этим выдвигается положение о выполнении идиомами особой символьной (в смысле В. В. Виноградова) функции. Кроме того, фразеологизмы, организуя оппозицию стилистических смыслов, служат основным средством разоблачения персонажа и соз-дания комического эффекта.

В работе предпринимается попытка синтезировать результаты, полученные в ходе рассмотрения как собственно языковой составляющей текста, так и дискурсивных практик, соответствующих тем или иным композиционно-речевым структурам. Анализ проводится с учетом жанровых особен-ностей рассказов (публичная лекция, сказ, фельетон), а также коммуникативных ходов и тактик повествователя и героев.

Restricted access